Aslında dövme bakır ustası olduğunu, küçük yaşta babasına yardım etmek için boyumun küçüklüğünden ayağımın altına tahta sandalye koyarak babasına yardım ettiğini söyleyen Küçükaslan bakırcılığın bu günkü teknolojiye yenik düşmesi nedeniyle sektör değiştirdim.
    Mesleğini babasından öğrendiğini ve doğdum doğalı bu işleri yaptığını belirten 92 yaşındaki ihtiyar delikanlı, hiç okula gitmediğini ve eski yazıyı Şekerin Hafız efendiden öğrendiğini ve dört yıl okuduğunu ve yeni yazıyı ise yine ondan öğrendi. Kendi deyimiyle Şoförlük diploması almak için Cumhuriyet İlkokuluna üç gün gittim ve belgemi alarak şoförlük ehliyetimi aldım yıl 1969.

    Çocuk yaşta işe koyulduğunu belirten Küçükaslan, Caferli Köyü’nden (Şimdi Caferli Mahallesi) sabahın erken saatlerinde sabah namazı ile yola çıktığını ve dükkânını erken saatlerde açtığını ve gece yarılarında yine yürüme evime dönüyordu. Tabi o zaman aldığımız pek fazla bir para yoktu ama alın teri ile kazandığımız paranın bir tatlılığı vardı.

     Canının sıkılacağını düşündüğü için kahve hayatının da olmadığını göz önüne alarak farklı bir şeyler yapmak istedim. Onun sonucunda da bu işleri yapmaya başladığımda baktım ki kendi mesleğim olmuş ve mesleğimle ismim anılmaya başlandı sonrasında da bu işlerden vazgeçemedim ilerleyen yaşıma rağmen devam ediyorum. Hem kendimi eğlendiriyorum hem de vatandaşın işlerini görüyorum. Burada şemsiye, küçük çaplı motor, ev aletleri ve aklınıza ne gelirse elimden geldiğince tamir ediyorum. Benle beraber bu ilerde mezara girecek. Yeni nesillerin bu işleri yapması mümkün değil çünkü şimdiki nesil üretme değil tüketme üzerine kendini kurguladı. Hazırcılığa alıştılar. Ben bozulan her şeyi tamir edebiliyorum, yenisinin alınmasından yana değilim. Çırak meselesinde ise kirli bir sanat olduğu için kimse çırak olmak istemez.