Kendi deyimi ile sanatından memnun olduğunu, sipariş usulü ayakkabı yaptığını ve çırak bulmakta çok zorlandığını söyleyerek yaşadığı sıkıntıları anlattı 83 yaşındaki İhsan Usta” Bizim zamanımızda yokluk vardı. 1943 yılında ilkokuldan çıktığını, Zaruret karşısında ilkokulu bitirdiğini belirterek ortaokula devam edemedim. Zaten ilçede 1947 senesinde ortaokul yapıldı. Herkesin okuma imkânı olmadığı için gençler ilkokulu bitirdi sene ortaokul olmadığı için meslek seçmeye daha çok meyilli oluyorlardı. O zamanlarda her sanatkârın yanında iki, üç çırak çalışıyordu. Şimdi ise herkes okumaya meyilli olduğu için sanat geriledi. Sanatın beşine giden olmadı okuma ön plana çıkınca sanatta gittikçe geri gitti ver şimdilerde ise yok olmaya yüz tuttu. Sanırım bu ilçede son temsilci de ben kaldım.
     Mesleğe ilk başladığım yıllarda herkes bana bu mesleği öğretiye yalvarırken yıllarca bizler çırak bulmak için ana ve babalara yalvardık ve gelinen sonuç ortada, sanatta bizlerde yok olmaya döndük.
      Mesleğine ilk başladığım günlerde bu günkü gibi teknik donanım ve makineler yoktu. Bir günde çok hızlı çalışan ustalar bir çift ayakkabı yaparlardı. Bütün işlemesini özellikle dikişlerini elde yapardık. Şimdi ise makine ile bir usta günde 10-15 çift ayakkabı yapabiliyor. Ama yine de bizim yaptığımız gibi uzun ömürlü ve zenne olurdu ve kazandığımız para daha tatlı olurdu.