2010 yılının son günlerini yaşarken yılın son golünü de yedik. Hemde ağlarımız yırtılırcasına.

Şimdi bu nereden çıktı diyebilirsiniz. Haklısınız da. O zaman anlatalım.

          Salı günü öğleyin saatlerinde Cihangir Bey ilçemiz Adliyesinden Hâkim Fatih beyin tayınının çıktığını ve akşam da şehir kulübünde adliye mensuplarıyla veda yemeği olduğunu ve yemeğine davetli olduğumuzu söyledi.

        Bizlerde davete icabet etmek için katılabileceğimizi kendilerine ilettim ve ayrıldık.

       Yemek saati geldiğinde geç kalmayayım diye erken gitmeye çalıştım. Kulübün kapısından içeri girdiğimde şok oldum. İçeride ben dâhil beş kişi vardı. Yanlış mı geldim diye saatimi kontrol ettim saat doğru hatta biraz da geç kaldım sayılır.  

İçeride Hastane Müdürü İlyas Bey, Halkbank Müdürü Mevlüt bey ve ilçemize yeni tayın olup gelen noter bey ve eşleri vardı. Ortada bire sıkıntı vardı ama anlamaya çalışıyorum. Aradan biraz bir zaman geçti ve sordum ben mi geç kaldım yoksa yemek mi bitti diye ama masalardaki tabakların hepsi temiz kullanılmamış yemek yenmiş gibi değildi. Müdür beylerle mimik işaretleriyle işaretleştik ve güldüler. Meğer yemek komşu ilçemiz Beşikdüzü’nde bir restouranta alınmış.

Bu durumu yapılan bir dizi telefon trafiğinden sonra öğrendik. İşin komik tarafı bu durumdan bazı davetlilerin nede işletme sahibinin haberi vardı Daha sonra bizi davet eden Cihangir Bey geldiğinde ise yüzündeki mahcubiyetlik ifadesini görmenizi isterdim. Hiçbir bağlantısı ve ilgisi yokken görev verildi o da görevini yapmanın rahatlığıyla evine giderken işletme sahibi tarafından aranarak bilgilendiriliyor. Yapılan bir dizi telefon görüşmelerinden sonra yemeğin Beşikdüzü’ne kaydırıldığı netleşiyor. Kulübe gelenler yemeklerini ve yılın son golünü yiyerek kulüpten ayrılıyorlar.

Sizce bu golü kim yedi yemeğe katılanlar mı, yoksa Vakfıkebir’mi?

Benim fikrimi sorarsanız Vakfıkebir yedi. Hemde ağlarında koskoca tamir edilmesi mümkün olmayan bir delik bırakarak.

Herkessin dilindedir hep söylenir işte tarihi ilçe, öyle büyük böyle büyük. Büyük ama ilçedeki bazı kafalar hala küçük. İlçenin büyüklüğü altında eziliyorlar. Farkında değiller.

Peki, bu büyüklüğümüzü nasıl kabul ettireceğiz. İlçede bir yemek düzenleyemeyerek başka ilçelerde düzenleyerek mi?

Yoksa kendi büyüklüğünü kabul etmeyerek mi?

Kendini inkâr ederek mi?

Nasıl

Bilen birisi varsa izah etsin bizlerde bilgilenelim.

Myo ve Cumhuriyet Arası Arapsaçı

KTÜ Meslek Yüksek Okulu ve Cumhuriyet İlköğretim Okulu güzergâhında yaşanan trafik sorununu bir an önce halledilmeli.

Her iki okul dağılma zamanlarında trafik deyim yerindeyse Arap saçına dönüyor. Yolun iki tarafına park eden araçlar öğrenciler için tehlike saçıyor. Birde öğrenci servislerinin aynı zamanda orada olduğunu göz önüne getirirseniz durumun vahameti daha net olarak ortaya çıkacaktır. 

Bizim önerimiz yolun tek yön olarak kullanılması yönündedir. Fiskobirlik veya cezaevi istikametinden gelenler okullar yönüne çıkış olursa, yukardan dönüş yapacaklar araçlar için de Hürriyet Mahallesi tarafından dönüş yapılabileceğini düşünüyorum.

Mutlaka yetkililerin bu konuda çalışmaları vardır.

Bizden sadece bir öneri.

Efkâr İskelesini Yalnızlığa Terk Ettik.

Yıllarca Vakfıkebir için efsane 1954’te başlanarak 1957 yılında bitirilen iskeleyi kuşa çevirdik.

Uzatıldı uzatılacak derken hepten yalnızlığa terk ettik. Farkındasınız bilmem ama benim içimi yakan bir durumu sizlerle paylaşmak istedim.

 İskelenin ışıkları yanmıyor. Gece karanlığında canınız iskele turu atmak isterse bayağı tırsarsınız. Çünkü ben tırstım. O kadar özenle dikilen lamba direklerinden bir tanesi bile yanmıyor. Uzaktan ve yakından görüntü olarak hiç te hoş görünmüyor. Birilerinin dikkatini çekerde İskelemiz yani namı diğer efkâr iskelesi karanlıklardan kurtarılır. Kurtarılırımı dersiniz. İnşallah…