Şeker, tansiyon duruma ve yerine göre değişir; arada bir yükselir, arada bir düşer!

Trabzon’a gelirken şehrin tansiyonu yükseltilir. En etkili ve yetkili makamlardan yardım istenir.

Havaalanında başlatılan çevik kuvvet güzergâhı Jandarma ile desteklenir.

Avni Aker’de durum dışarıdan faklı değildir; bu defa futbolcu aldığı görev emrini yerine getirir.

Basın mı?

O da nöbettedir, kollar-bekler... Bir şeyler olsun ister.

“Basın” demişken...

Bak, Ümit Karan da yayıncı kuruluşta yorumcu...

Türk Futbolunun gözü aydın(!) Nur topu gibi oğlu, pardon yorumcusu oldu.

Eski halinden farkı; sakalı. Galiba tanınmasın diye denedi böyle bir yolu.

Bilmiyor ki karga rengini değişse bile sesinden tanınır.

Alın size konuyla ilgili bir fıkra:

Temel, maske takıp ameliyat odasına giren doktora şöyle der:

“Boşuna taktın o maskeyi, sanma ki seni tanimayrim”

İBB’li futbolcunun biri de sosyal medyada bi twit patlatır.

Boşboğazı boş bir odaya saklamışlar “ben buradayım” diye haykırmış ya, o misal 

Buyur buradan al, kokmayan balığı satan, balıktan anlayan futbolcu Belediye Sporda!

Ne mi demiş?

“Balık baştan kokar. Dün sahada kabadayılık yapanlar yarın sahaya bellerinde silahlarla çıkarlarsa şaşırmayın” 

O’nu ne ilgilendiriyorsa... Ona, kokmayan balıktan kim bir kılçık sallamışsa..!

Alışmış, kanında var, duramıyor, can atıyor. Sözüm ona destek veriyor, dostlar alış verişte görsün istiyor.

Adını mı merak ettiniz? Şike davasında ifadesine başvurulan Can Arat.

Ah be can’cağızım, sana ne oluyor be azizim? Otur oturduğun yerde... Oturduğun kaba ve kalın uzvu değil,

kafanın içindeki beyni çalıştırsan, işine baksan fena mı olur?

İnelim sahanın içine, maç bitimine.

Sen misin armayı öpen.

Yedek kulübesinde pas tutan Selçuk Şahin idmanda atmadığı deparı atıp, topuklayıp soluğu Onur’un yanında

alır. Bu arada Rus mazotu yaktığı her halinden belli, bir yandan tekliyor, diğer yandan yağ yakıyor, resmen kara duman çıkarıyor! Tabii ki yağcılığın alası seyirciye yapılıyor.

Onur da lafı “cuk” diye oturtur:

“ Sen ne ayaksın?”

Cevabı bir kelime sekiz harf: 

Kırkayak..!

Avni Aker’de çakı bıçağını dişiyle açan Volkan’ın derdi belli; taşıdığı formanın armasını öpen Onur’a ayar oluyor!

Tabir caizse kıl kapıyor, var mı bunun başka izahı? Öyle ya kardeşim, o dişini kullanmış, sen niye aklını kullanıyorsun ki!

Bekir mi?

Yapılacak bir şey yok, bu modeller böyle... Tuzsuz da çekilmiyor be birader! 

Pazar günü Kadıköy’de saha içinde, koridorlarda ve saha dışında yaşananlar-yapılanlar, Türk Futbolunun geldiği-getirildiği, nasıl yönetildiğinin ve kimlerin nöbetleşe işini yaptığının kısaca özetidir...

Ulusal ekranlarda gösterilmeyip, aksine başka şeylerden dem vurulup gündem değiştirilmesi, baltayı taşa vuranların ve de kaşıntısı tutan futbolcuların ne derece sahiplenildiğinin göstergesidir.

Düşünün bi, ya Avni Aker’de olsaydı, ya da benzer durumda Trabzonspor olsaydı? Veya Trabzonspor Başkanına

yapılanlar Fenerbahçeli yöneticilerden birine yapılsaydı?

Oy, oy, oy..! -